LORD OF THE FLIES

U kent ze misschien wel, de klassenavonden die onze wat oudere kinderen zelf organiseren. Cola, chips, dansen en vooral veel wat ik maar 'populariteitsspelletjes' noem, waarvoor ze allerlei min of meer obscure namen hebben. Bijvoorbeeld het spel waarin de kinderen moeten opschrijven wie ze de leukste van de klas vinden, of waarin ze iemand van het andere geslacht moeten kussen op wang of mond, afhankelijk van wat ze van het slachtoffer vinden. U heeft de verhalen er vast wel over gehoord. Ouders zijn niet welkom. Omdat de kinderen de privacy nodig hebben om te ontdekken wat er te ontdekken valt, maar ook om onze pedagogische invloed een avond lang buiten te sluiten.

Is het een wonder dat de kinderen hun klassenavonden met zo weinig respect voor het individu invullen? Kijk daarvoor bijvoorbeeld maar eens naar wat ze op de tv kunnen zien op dit gebied: spelletjes met veel gekonkel en gekoppel, waarin kandidaten 'genomineerd' worden – vóór Big Brother was dat nog een eer, nu staat het voor verstoting van een enkeling uit de groep. Wat een vreselijk gebeuren moet zo'n klassenavond zijn voor diegene die nooit de eer te beurt valt om gekozen, ten dans gevraagd, aangewezen of gekust te worden. Zie je het voor je? Voel je wat hij of zij voelt? De tijd kan heel langzaam gaan op zo'n avond...

En dat terwijl onze school – heel goed – een 'actief beleid tegen pesten' heeft. Hoe goed we op school ook werken aan het tegengaan van pesten, aan respectvol omgaan met elkaar en aan emancipatie van wat afwijkt van de standaard, buiten de deur vervallen deze normen en waarden blijkbaar weer snel. Doen we het dan wel goed en genoeg? Misschien volgen de kinderen alleen maar onze aanwijzingen pro forma op, en voelen zij er nog niets voor om er ook echt voor te tekenen.

Binnen niet al te lange tijd vindt zo'n barbaarse klassenavond ook bij mij thuis plaats. Daar ontkom ik niet aan. Ik zal dan – als ik mijn kinderen moet geloven – strikt buiten beeld moeten blijven, tot elf uur 's avonds. De kinderen maken die avond zelf de wet uit en richten hun feestje in zoals zij dat willen, zonder ons. Eigenlijk ben ik tegen. Eigenlijk verlang ik naar toezicht, en zou ik deze groep wel willen leren om een prettige, spannende klassenavond te organiseren waar iedereen een fijne tijd en een gerespecteerde plaats heeft. Mijn handen jeuken. Ik moet er in ieder geval nog goed over nadenken hoe ik me op die avond als 'gastheer' moet gedragen.

1 december 2001


TERUG