WELKOM

Ik kende ze nog niet zo goed, Ton en Thea. Ze hebben geen kinderen, wel een goedmoedige lobbes van een hond waar ze ombeurten mee wandelen. Heel soms zie je ze samen lopen, met hun bergschoenen op weg tijdens een langere wandeling. Hun uitnodiging voor de verjaardag van hen beiden was een verrassing en een gelegenheid om ze beter te leren kennen. 'Je bent welkom van 15.00 tot 19.00 uur', schreven ze.

Het welkom begon bij hun deur. Een handgeschreven briefje met 'Zachtjes op de trap' dat op de voordeur hing, zette de toon. En dat was nog maar het begin. Bovenaan de trap die naar hun bovenhuis leidt, hing een briefje met 'De hond niet aaien' en daaronder nog een briefje met 'Kinderen niet rennen'. Er hing ook een briefje met 'Feest' en in kleinere letters daaronder '15.00 tot 19.00 uur'. Een pijl wees me naar de huiskamer.

Ze hadden er echt werk van gemaakt, van hun feest. Op alle tafels stonden met zorg bereide en keurig gerangschikte lekkernijen, en wijn, bier en fris. Aan de kinderen was ook gedacht. Er was volop ranja en op elke tafel stonden schoteltjes met chips, spekjes, Engelse drop en mini-marsjes. De lekkernijen voor de kinderen hadden Ton en Thea aangeduid met briefjes 'Kinderen'. Onder elk schoteltje en elke kan ranja één briefje. Hun hond lag stilletjes onder een van de tafels met zijn kop op zijn voorpoten. Hij keek de gasten treurig aan en zuchtte.

Ton en Thea hadden er goed over nagedacht. Alle mogelijke vragen van hun gasten en alle mogelijke problemen die er op hun partijtje zouden kunnen optreden hadden ze afgedekt met briefjes. Zou iemand per ongeluk hun werkkamer betreden? Een briefje met 'Werkkamer, geen toegang' moest ervoor zorgen dat dit niet gebeurde. Wilde iemand in de antieke leesfauteuil gaan zitten? 'Deze stoel niet gebruiken' did the job. Op een even wankele tafel stond 'Niet op zitten'. Enzovoort. Het was een prachtig gezicht die verjaardagsslingers van goedbedoelde briefjes. Maar tegelijkertijd ook heel droevig.

Vaak moet ik aan de briefjes van Ton en Thea denken als ik clubblaadjes lees die goedbedoeld beginnen met een hoofdstuk 'Regels' dat gelardeerd is met kopjes als 'Wat ook niet mag' en 'Bij overtreding', of als ik de voorpagina van een of ander informatiebulletin lees waar in goedbedoelde maar korzelige woorden een 'huisregel' wordt toelicht en wordt verteld hoe lastig het is als bezoekers die overtreden, of wanneer ik denk aan de scholen waar de prikborden en toegangsdeuren volhangen met aanwijzingen en verzoeken. Het zou eigenlijk van de muren moeten druipen, en niet op de muren hoeven te staan…

4 november 2001


TERUG