MEA MAXIMA CULPA

'Het spijt me dat mijn vader een bijdrage heeft geleverd aan de landbouw onder een verkeerd regime.' Het spijt me dat mijn vader de landbouw vooruit heeft geholpen, en daarmee de economie van ons land, de welvaart en het welzijn van duizenden mensen, dat hij mijn land een beter perspectief heeft gegeven op een goede toekomst en een stevige plaats op de wereldmarkt voor landbouwproducten, dat hij armoede heeft voorkomen, ellende en armoe in gezinnen, dat hij heeft bijgedragen aan heerlijk vlees voor binnen- en buitenland, onder een verkeerde regering. Dat spijt me.

Dat is de wel geregisseerde, goed doordachte pathetiek van het koningshuis. Bij de presentatie van het mogelijk nieuwe lid van het koningshuis zien we ook de andere kenmerken van datzelfde koningshuis in de duidelijkste verschijningsvormen: maximale regie bij de voorlichting met name over zaken die het daglicht moeilijk verdragen, oprechte emotie toegelaten en opgeroepen op strategisch juiste momenten, en beklemmende vastberadenheid bij het vasthouden en verwerven van de positie waarop met staatsrecht een claim kan worden gelegd. En geef ze eens ongelijk.

Met die kenmerken moeten wij het op dit moment doen. Mooi is dat we ze in de korte tijd dat het er voor het koningshuis op aankwam zo duidelijk gepresenteerd krijgen. We konden de uitstekende regie rond dit gevoelige thema waarnemen, de tranentrekkende omhelzingen in het kleine gezin, en de oneliners en soundbytes ('mooiste dag van m'n leven') als cadeautjes voor de bladen, compleet met beeldmateriaal. Het is allemaal uitstekend in balans: regie en pathos.

Dat geeft niet alleen een goed zicht op hoe het er in de toekomst uit zal zien en hoe het koningshuis opereert, als een wetswijziging de verhoudingen niet wijzigt. Maar ook krijgen we – zonder dat we er zelf om vragen – een hernieuwde blik op de omgang van het koningshuis met de verlokkingen die de wereld hun leden bood en biedt.

1 april 2001


TERUG